Fragment

Lea Berg voelde een lichte hoofdpijn. Ze had gisteravond te veel gedronken. Ze kon moeilijk maat houden nu ook haar jongste dochter een paar weken geleden het huis uit was gegaan. De eenzaamheid greep haar dan naar de keel als Viktor voor zijn bedrijf in het buitenland was. Ze had ooit, voor ze trouwde, een opleiding directiesecretaresse afgerond, maar van werken was het nooit gekomen. Daar had ze nu spijt van.
Ze liep de badkamer in en haar gezicht klaarde op. Twee maanden geleden had ze een nieuw interieur uitgezocht en vlak voor Viktor naar Dubai vertrok, had een aannemer snel en goed werk geleverd. Ze draaide de kranen van het bad open en liet het vollopen. Ze zou haar lichaam een behoorlijke tijd in het hete water laten weken en haar hoofd en nek licht masseren met de olie die ze bij het opruimen van het oude badkamermeubel was tegengekomen.
Na een klein uur was de doffe bonkende pijn uit haar hoofd weggetrokken. Ze stapte het bad uit, droogde zich af en bekeek zichzelf in de spiegel. Haar bruine huid glom als nooit tevoren en haar grove rode krullen gaven haar een jeugdig elan. Ze liep naar de slaapkamer en pakte de blauwe zomerjurk met grote gele bloemen en laag uitgesneden hals uit de kledingkast. Viktor zag liever niet dat ze zo opzichtig gekleed ging. Je moest geen aanstoot geven, zei hij. Ze vond hem daarin ouderwets, maar het had ook wel wat dat hij zich daar na al die jaren nog steeds druk over maakte.
Ze schoof de gordijnen open. Ze woonden hier mooi, in hun riante villa die ze ruim vijfentwintig jaar geleden door een gerenommeerde architect hadden laten ontwerpen. Althans Viktor dan. Dit was de beste omgeving van Umea. Hier gebeurde nooit iets. Het geweld en de inbraken van de grote stad leek hun niet te bereiken. Vanaf deze plek had ze een fantastisch uitzicht over het immense landgoed van Anton Munster, met zijn brede oprijlaan, het grote landhuis, en het dichtbegroeide berkenbos aan de horizon. Toen zijn vrouw nog leefde, kwamen ze er geregeld over de vloer voor een hapje en een drankje. Na haar overlijden was het contact minder geworden. Eerst begreep ze dat wel, maar ook de jaren daarna bleef Anton zich afzonderen. Wellicht moesten ze een keer de stoute schoenen aantrekken en zichzelf uitnodigen.
Ze liep de trap af. Het zachte rode tapijt kriebelde onder haar blote voeten. Vanmiddag kwamen haar vriendinnen bridgen. Ze zou hen trakteren op het heerlijke gebak van de banketbakker in het centrum van de stad. Hazelnoot met praline was haar favoriet.
Ze liep de ruime leefkeuken in en drukte op de toets van de ingebouwde espressomachine voor een sterke kop koffie. Terwijl het donkere vocht in de zwarte mok gleed, wreef ze met haar rechtervoet langs haar linkerenkel. Een simpele zen oefening om haar lichaam te ontspannen, had ze in een spiritueel tijdschrift gelezen. Ze zette de mok op de keukentafel en schoof een stoel naar achteren. Op hetzelfde moment ontdekte ze de plas water op de lichte stenen vloer. Ze keek omhoog naar het plafond. Het water drupte inmiddels in een gestaag tempo naar beneden.
Ze zuchtte diep, opende het middelste keukenkastje, pakte een doek en dweilde het water op. Een volgende druppel spatte in haar nek uitéén. Ze stond snel op, wrong de doek boven de gootsteen uit en voelde een steek in haar hoofd, en kort daarop de volgende. Haar hoofdpijn was in volle hevigheid terug en ondanks het uur in bad meende ze zichzelf te ruiken.
Ze zette een teiltje op de natte plek en liep naar boven. De bodem van het bad was vochtig. Dat was natuurlijk niet vreemd, ze had het net gebruikt. Ze leunde met haar rug tegen de deurpost en dacht na. Ze moest Viktor hierover bellen. Er was iets goed mis. Tegelijkertijd realiseerde ze zich de zotheid ervan. Midden in een belangrijke presentatie zat hij niet te wachten op een bad dat lekte. Maar zelf de aannemer bellen zou later absoluut tot discussie leiden. Viktor had zo zijn principes. Daar moest ze soms vreselijk om lachen, maar ze wist dat hij het meende. Hij betaalde liever twintig keer een taxi dan dat ze door een man werd thuisgebracht. Vriendinnen, aan wie ze dit weleens spontaan had toevertrouwd, hadden hem ziekelijk jaloers genoemd.
Ze liep naar beneden, Het teiltje was inmiddels halfvol. Ze ging aan de keukentafel zitten en dronk de lauwe koffie. Viktor was nu in Dubai en vloog morgen naar Boston voor de lancering van een of ander nieuw project. Haar humeur zou er niet beter op worden als ze het bad een kleine week niet zou kunnen gebruiken. Ze had er vanmorgen juist zo van genoten. Ze pakte haar telefoon, googelde de naam van de aannemer en toetste het nummer in. Vanaf nu was het afgelopen met de starre principes van haar echtgenoot.